لینکها به ترتیب امتیاز مرتب شدهاند:
دایره زنگی به فروش یک میلیارد تومانی رسید(آخرین جدول فروش فیلمهای در حال اکران)
ـ۲۱۰ کلیک
www.farsnews.com
آخرین فیلم محمدرضا گلزار هم در مرز پانصد میلیون تومان متوقف شده که حکایت از شکست ژانر گلزاری در برابر فیلم های عامه پسند اما با مضمونی قوی است و این را می شود خبر بدی برای سینه چاکان گلزار دانست.الیته فروش 350 میلیونی زن دوم هم جالب توجه است اما باید از فروش نزدیک به دویست میلیون به همین سادگی،این فیلم ساده و تاثیرگذار ناراحت بود که برای اثر تحسین شده رضا میر کریمی رقم پایینی است
نماینده ایران در اسکار ۲۰۰۹ چه فیلمی خواهد بود؟
ـ۳۱ کلیک
www.bbc.co.uk
در حالی که فرصت چندانی برای معرفی فیلم برای حضور در هشتاد ویکمین اسکار نمانده است، هنوز کمیته ایرانی برای معرفی فیلم ایرانی حاضر در اسکار ۲۰۰۹ تصمیمی نگرفته است. بر اساس اعلام قبلی آکادمی اسکار، ۹۶ کشور جهان حداکثر تا روز اول اکتبر برای ارسال نمایندههایشان به بخش غیرانگلیسی جوایز اسکار فرصت دارند و برخی از کشورها نماینده هایشان را به اسکار معرفی کرده اند. نامزدهای هشتاد و یکمین دوره جوایز اسکار روز ۲۲ ژانویه ۲۰۰۹ اعلام میشوند و مراسم اعطای جوایز نیز روز ۲۲ فوریه در سالن تئاتر کداک در لسآنجلس برگزار میشود. کمیته ایرانی برای معرفی فیلم به آکادمی اسکار امسال نیز مانند سال های گذشته با حضور نمایندگان خانه سینما و معاونت سینمایی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی تشکیل شده است. هنوز کمیته ایرانی درباره نماینده ایران در اسکار نظری مطرح نکرده است. با توجه به این که اکران فیلم های ایران در سال جاری و سال گذشته بیشتر روی فیلم های عامه پسند متمرکز بوده و تعداد فیلم های جدی خیلی کم است، فهرستی کوچک از فیلم های ایرانی می ماند که در فاصله مهرماه سال گذشته تا امسال به نمایش در آمده اند. فیلم هایی چون "به همین سادگی" به کارگردانی رضا میرکریمی، "اتوبوس شب" به کارگردانی کیومرث پوراحمد، "فرزند خاک" به کارگردانی محمد علی آهنگر، "پابرهنه در بهشت" به کارگردانی علیرضا توکلی، "ریسمان باز" به کارگردانی مهرشاد کارخانه، "مینای شهر خاموش" به کارگردانی امیر شهاب رضویان، "دایره زنگی" به کارگردانی پریسا بخت آور، "دیوار" به کارگردانی محمد علی طالبی و "تنها دوبار زندگی می کنیم" به کارگردانی بهنام بهزادی در این فهرست دیده می شوند.
پابرهنه در سینما
ـ۴ کلیک
www.zigzagmag.net
«پابرهنه در بهشت» نخستین ساخته بهرام توکلی در بیست و پنجمین جشنواره فیلم فجر سه سیمرغ بلورین را از آن خود کرد و کاندیدای چهار سیمرغ دیگر بود. اما با وجود تمام این تحسینها زمان اکران این فیلم معناگرا نزدیک به دو سال به تعویق افتاد و در انتها برای اکران در پنج سینما در تهران عرضه شد. در این میان سینما «عصر جدید» از گرفتن قرارداد و کپیهای فیلم خودداری کرده و علیرغم مصوبه شورای صنفی نمایش آن را نمایش نداد. «هومن سیدی» بازگیر نقش اول این فیلم درباره پابرهنه در بهشت و حمایت از فیلمهای معناگرا میگوید.
پا برهنه در سینما ، نقد و نظری پیرامون فیلم پابرهنه در بهشت؛ اولین کار بلند بهرام توکلی
ـ۷ کلیک
hamidblog.persianblog.ir
شخصیت روحانی فیلم شخصیت منفعلی است. در نیمه ی اول فیلم تنها واکنشی که از او میبینیم ضبط خاطرات خود در واکمن است. این شخصیت بلافاصله در نیمه ی دوم تبدیل به آدم اکتیوی می شود که در پی حل مشکلات بیماران بر می آید. همسر سابق شاهو ( افشین هاشمی ) یکی از بیماران را به آسایشگاه می آورد و از او درخواست می کند راجع به ازدواج مجددش به شاهو حرفی نزند، کودک یکی دیگر از بیماران را را به ملاقات پدر می آورد و حتی برای سرباز نگهبان آسایشگاه و یکی از دختران بیمار صیغه ی عقد می خواند........روحانی مشهدی خیلی دور خیلی نزدیک ، عریضه نویس حراف توی گوش سالمم زمزمه کن و شازده چلمن میرزای افرا در این فیلم نقش یک بیمار ایدزی را چنان با صلابت و زیبا بازی می کند که تماشاگر مبهوت می شود. زیبا و استثنایی.
"پابرهنه در بهشت"؛ تصویري متفاوت از اسلام ; اسلام کاتولیک بودایي
ـ۸ کلیک
www.rajanews.com
روایت فیلم درباره روحانی جوانی به نام "یحیی" است که با هدف رسیدن به معنایی جدید از باورهای مذهبی اش، به طور داوطلبانه وارد قرنطینه نگهداری از بیماران مبتلا به ایدز می شود. او پیش از این دانشجوی رشته پزشکی بوده و حالا روحانی است. در فیلم جرقه های مثبتی زده می شود، هیچ کدام در میان تاریکی حاکم بر فیلم به روشنایی تبدیل نمی شود. مثل همین موضوع که یک روحانی می تواند بیش از یک پزشک به بیماران کمک کند همچنین در صحنه ای از فیلم، یکی از بیماران آتش می گیرد و او را به وسیله عبای روحانی نجات می دهند که کنایه از این است که لباس روحانیت می تواند منجی بشر باشد. اما در مجموع آنچه به عنوان یک روحانی آرمانی نمایش داده می شود، موجودی منفعل، بریده از جامعه، فردگرا و فاقد توانایی تأثیرگذاری بالا بر محیط خویش است. به جز لحظه ای که عکس وی به صورت معمم به تصویر کشید می شود، در مابقی فیلم، یحیی بدون لباس خاص خود است که این می تواند نوعی احساس منفی را نسبت به لباس روحانیت در مخاطب ایجاد کند. در یکی از صحنه ها، نگهبان قرنطینه به یحیی می گوید که "روحانیون سابق فقط برای اجرای مراسم [عبادی- دینی] به اینجا می آمدند، اما شما مثل آنها نیستید" این عبارت به نوعی طعنه به برنامه های جمعی و گروهی مذهبی مثل روضه خوانی، عزاداری، نماز جماعت و... و با هداف زیرسئوال بردن آنهاست. یعنی به زعم فیلم روحانیونی که به اجرای این نوع برنامه ها می پردازند، در مقابل روحانیت خوب است. فیلم در حالی این مسئله را عنوان کرده که هیچ گونه توجیهی برای آن نمی آورد.
