لینکها به ترتیب امتیاز مرتب شدهاند:
نگاهی به زندگی آلبر کامو :: نصور نقی پور
ـ۱۰۴ کلیک
www.nasour.net
آلبر کامو در ۷ نوامبر ۱۹۱۳ در موندووی الجزایر به دنیا آمد. پدرش «لوسین کامو» که کارگر یک کارخانه شرابسازی بود، یک سال بعد از به دنیا آمدن او در نبرد مارن در جنگ جهانی اول کشته شد و از آن به بعد آلبر همراه با مادرش، که اصالتاً اسپانیایی بود به خانهٔ مادربزرگش در الجزیره میرود. خانوادهٔ کامو جزو آن دسته از مهاجرانی بودند که از فرانسه برای گرفتن زمین و کشاورزی به الجزایر آمده بودند و مادر با رختشویی خانواده را اداره می کرد. کودکی کامو در یک زندگی فقیرانهٔ طبقهٔ کارگری سپری شد. در سال ۱۹۲۳ با یاری یکی از معلمانش با نام لویی ژرمن برنده جایزه ای شد که تمامی هزینه تحصیلی دوره متوسطه او را متقبل می شد. کامو در طی سالهای ۳۰-۱۹۲۸ دروازبان تیم دانشگاه الجزیره بود اما با تشخیص اولین آثار سل در ۱۹۳۰ او تبدیل به یک تماشاچی فوتبال شد. این مساله تا آخر عمر کامو را رنج می داد.
زندگی و اندیشه مهاتما گاندی :: نصور نقی پور
ـ۲۹ کلیک
www.nasour.net
در این سوی جهان، ما سعی کردیم تا پلی میان دو جهان بزنیم که بتوان از آن بالا رفت و به آرامش رسید، آرامشی که شما نتوانستید در جهان برقرار کنید. ما میدانیم که چنین چیزی تنها با حقیقت ممکن است، با آگاهی و ارتباط میان زندگان و مردگان. رهایی جهان در این نهفته است. "مهاتما گاندی"
... و من به احترام سکوت یک دقیقه مردم. (وبلاگ الفبای سرخ)
ـ۵۴ کلیک
nasour.blogfa.com
شعری از نصور نقی پور
شب و فلسفه اخلاق :: یک مینی مال در نکوهش اخلاق کانتی
ـ۱۱۲ کلیک
www.nasour.blogfa.com
من، امشب؛ نظاره گر همه ی تصویرهای همخوابگی و بند شلوارم را با اخلاق کانت سفت بسته ام.
چرا تلاشهای روشنفکری در ایران به ثمر نمی رسد؟ .... نصور نقی پور
ـ۷۳ کلیک
www.nasour.net
سعی کرده ام در این مقاله دنبال یافتن ترکیبی از عوامل مختلف باشم که جامعه و انسان ایرانی را ساخته است. این نکته را پیشفرض گرفته ام که یک جامعه فرایند عینی یک اندیشه است. به بیانی دیگر جامعه نمود مادی اندیشه هاییست که مردم آن جامعه دارند. هرچه میزان بالندگی و زایش اندیشه موجود در بین شهروندان بیشتر باشد ما جامعه را در گونه های مختلف زیستی اعم از سیاسی، اقتصادی، اجتماعی، آموزشی و ... پیشرو و موفقتر می یابیم.
بارانی که می بارد...
ـ۶ کلیک
www.nasour.com
همه چیز فراموش شد. ولی چگونه می توانستم در برابر یاران نادیده دبستانی دیگرم همچون قربانیان قتلهای زنجیره ای، اعدامهای سیاسی، داغدیده گان هیجده تیر، تنها به خودم فکر کنم.
