لینکها به ترتیب امتیاز مرتب شدهاند:
یا انتخابات و مشاركت، یا رأیگیری و تحریم! (دکتر حسين باقرزاده)
ـ۲۱ کلیک
www.cyrusnews.com
یكی از تفاوت راهكاری این دو طیف، در شركت یا عدم شركت آنان در رأی گیریهای معمول در ایران دیده میشود. اصلاحطلبان و حامیان آنان معمولا اصرار دارند كه در این رأیگیریها شركت كنند و حتا در مواردی كه تیغ نظارت استصوابی شورای نگهبان بسیاری از آنان را از حق انتخاب شدن محروم میكند، شركت در آن را برای پیشبرد هدفهای خود مفید یا ضروری میدانند. آنان بر اساس اصل گزینش بین بد و بدتر، معتقدند كه از این راه میتوان به تدریج بدترها را از صحنه سیاست خارج كرد و از این طریق اصلاحات تدریجی را پیش برد. از دید اینان، «انتخابات بد» بهتر از «عدم انتخاب» است، و هر مقدار كه بتوان از طریق صندوق رأی بر ساخت حاكمیت و سیاستهای آن تأثیر گذاشت مثبت است. اینان به خصوص به واقعه دوم خرداد اشاره میكنند كه در یك حركت بیسابقه، رأی مردم توانست در شاكله حاكمیت، و از طریق آن در سیاستهایش، تأثیر بگذارد و تغییراتی محسوس، و لو كوتاه مدت و عقیم، در فضای مطبوعاتی و فرهنگی وسیاسی ایران ایجاد كند. // برای ساختارشكنان، اما، شركت در رأیگیریها نتیجهای جز تأیید و تحكیم نظام حاكم و ادامه وضع موجود نمیتواند داشته باشد. اینان به درستی استدلال میكنند كه آنچه كه در جمهوری اسلامی میگذرد انتخابات نیست و بلكه فقط یك رأیگیری است. در این رأیگیریها مردم حق ندارند نمایندگان خود را برگزینند و بلكه فقط میتوانند به افراد مورد تأیید حاكمیت رأی دهند و از این طریق از حاكمیت حمایت كنند. این نكته كه حاكمیت همیشه شركت مردم در رأیگیریها را نشانهای از حمایت آنان از نظام اسلامی تلقی میكند صرفا یك بهرهبرداری تبلیغاتی نیست، و بلكه رگهای از واقعیت در آن وجود دارد. اگر مردمی بخواهند از طریق صندوق رأی و با رأی دادن به یك فرد مخالف، نارضایی خود از نظام یا حاكمیت را نشان دهند (یك هدف غایی انتخابات در نظامهای دموكراتیك)، این كار برای آنان میسر نیست. در رأیگیریهای جمهوری اسلامی مردم میتوانند از طریق رأی دادن به نامزدهای حامی نظام، فقط حمایت خود را از آن نشان دهند.
