بالاترین

دلتنگیهای آدمی را باد ترانه ای میخواند...رویا هایش را آسمان پر ستاره نادیده میگیرد و هر دانه ی برفی به اشکی نریخته میماند...سکوت سرشار از سخنان ناگفته است،از حرکات ناکرده،اعتراف به عشقهای نهان و شگفتی های بر زبان نیامده...در این سکوت حقیقت ما نهفته است...