چرا به میرحسین موسوی رای می دهم ـ۳۴ کلیک
booyekhaak.blogfa.com
1 ) نظام جمهوری اسلامی در سال 1392 کماکان نظام جمهوری اسلامی است. یک نگاه منصفانه و واقع بینانه به توانایی ها و پتانسیل های اپوزسیون که هدف خود را براندازی رژیم سیاسی مستقر تعریف کرده است در کنار توانایی ها و پتانسیل های نظام برای حفظ خود، نشان می دهد که انتظار براندازی سیستم بر اثر یک عمل رادیکال انقلابی هیچ چیز بیش از یک توهم شیرین از ذهنی متوهم و اتوپیازده نیست. حمله نظامی و تکرار تجربه افغانستان و عراق نیز فارغ از اینکه دورنمایی از آن وجود داشته باشد یا نه، اساسا موضوع بحث نیست. در بیهودگی تز تحریم انتخابات هم همین بس که تئوریسین های آن در جنبش 60 میلیون امضا و خروج از حاکمیت، هم اکنون بدون پاسخگویی درباره عملکرد گذشته خود که به هر حال یکی از دلایل شکل دهی وضعیت کنونی است، به اردوگاه فردی پیوسته اند که نماد شرکت در انتخابات تحت هر شرایط ممکن و ورود به حاکمیت است. در چنین شرایطی است که شرکت تمام قد در انتخابات و حمایت از کاندیدایی که لااقل بخشی از مطالبات و دیدگاه های من را نمایندگی می کند، تنها گزینه ممکن و از قضا واقع بینانه ترین گزینه برای برون رفت از شرایط فعلی است. در شرایطی که در یک طرف رقابت، رئیس دولت مستقر قرار دارد که ابایی از استفاده از انواع و اقسام امکانات مالی و رسانه ای کشور به نفع خود ندارد، رای ندادن به رقیب او تنها به معنای رای دادن به خود اوست. به عبارت روشن کسی که در این انتخابات به یکی از دو کاندیدای اصلاح طلب موجود رای ندهد، تفاوتی با کسی که به احمدی نژاد رای می دهد، ندارد. نباید فراموش کرد اقتدارگرایی زمانی خود را تثبیت می کند که نمایندگان آن در نظام سیاسی مستقر موفق به تثبیت خود شوند. ادامه ریاست جمهوری احمدی نژاد از این جهت که او و روش هایش را برای حداقل چهار سال آینده تضمین می کند، چکی سفید امضا به رئیس دولت برای اجرایی کردن هرآنچه در چهار سال گذشته نتوانست یا نخواست انجام دهد، به حساب می آید.
توسط Germany در بخش
سیاست
داغ شده ۸ ماه قبل
فرستاده شده ۸ ماه قبل
۱ نظر
Germany hoomanik nimadarabi mi_ra52 farhada mazokhist ezati mfarrokh toltek14 Nimaryn alborz60 blackboy_mtv wahid payampop casper Iran7000 digitalboy hamid_kh
موضوعات داغ
آگهی
کروبی و موسوی هر دو خالی بندند. (تکلیف رضایی و احمدی نژاد معلومه). همین دم انتخابات دارند کون خودشان را برای آزادی و حقوق بشر و مدینه ی فاضله جر می دهند. درست مثل همه ی کاندیداهای دیگر در همه ی انتخاباتی که دیدیم و دیدند. دو هفته که از انتخابات بگذرد (فرقی نمیکنه کی برنده بشه) همه ی این حرفها به موزه ی وعده های سی ساله می پیوندند. آنوقت رای شما می شود رای به نظام. رای به خامنه ای. زینت نظام، رای به جمهوری اسلامی. همین رایی را که شما و شماها داده اید می کنند توی بلندگو و به عنوان پایگاه مردمی جمهوری اسلامی می زنند توی دهن شمایی که می خواهی مخالفت یا نقد خودت را با صدای بلند اعلام کنی.