بالاترین

ياد آن داستان «موسی و شبان» مولانا به خير:يادتان هست که «چوپانی ساده دل» چگونه با خدای خويش راز و نياز می کرد که «تو کجائی تا شوم من چاکرت، دستک بوسم، کنم شانه سرت، (و چون) وقت خواب آيد بروبم جايک ات»؟ و آنگاه موسی ـ آن پيامبر اولوالعزم خداوند ـ از راه می رسيد و بر آن باورمند الکی خوش نهيب می زد که: «های... خيره سر شدی / خود مسلمان ناشده کافر شدی!» و برايش شرح ميداد که حرف زدن با خدا آداب و ترتيبی دارد و نمی شود همينطور، ایلخی وار،با او به راز و نياز نشست. و آنگاه مولانا، در پيچشی دلکش، خود خدا را به صحنه وارد می کند تا رسول خويش را شماتت کند که، آخر مرد حسابی، تو به چه مجوزی «بنده ما را ز ما کردی جدا؟» و اين تذکر که، اگر من ترا بعنوان رسولم انتخاب کرده ام، وظيفه و کارکرد تو را هم معين ساخته ام و «تو برای وصل کردن آمدی / نی برای وصل کردن...» و الی آخر؛ و موسی شرمنده به نزد چوپان بر می گردد تا خبر دهد که آداب بين دوستان ساقط شده اند و تو «هيچ آدابی و ترتيبی مجوی / هرچه می خواهد دل تنگ ات بگوی.»

متفکران و هنرمندان بزرگ ما، همواره مردمانی «سکولار» بوده اند. چرا که سکولاريسم هم، در گوهر خود، جز اين نمی کند؛ چرا که سکولاريسم نيز می خواهد واسطه ها را از بين خدا و انسان بردارد و خدا را به خلوت خانه های مردم برگرداند؛ چرا که در گوهر سکولاريسم نه خدا انکار کردنی است و نه انسان از خداباوری نهی می شود؛ و چرا که سکولاريسم هم، در کارکرد خود، می کوشد تا با کوتاه کردن دست سازمان مذهبی و دينکاران کاسب از زندگی اجتماعی، انسان را به خدای دوست داشتنی و خدای دوست داشتنی را به انسانی که می خواهد با او به عشق ورزی بنشيند برگرداند.

برای ميلياردها انسان خداباور، اثبات وجود خداوند نيازی به استدلال ندارد

براستی هم، برای ميلياردها انسان خداباور، اثبات وجود خداوند نيازی به استدلال ندارد. آنان در اعماق جان خويش حضور اين «در برابر چشم غايب از نظر» را درک می کنند، به او عشق می ورزند، از او می ترسند، شرمنده ی اويند و، بقول سعدی، «به عذر گناه / روی به درگاه خدای آورند.» آنان می توانند از ماجراهای عجيبی که برايشان پيش آمده، از نجات های معجزه آميز، از دعا های اشگ زده ی مستجاب شده و از الهام هائی که ناگهانه به سراغشان آمده برايتان قصه ها بگويند.

اما مشکل آدمی از آنجا آغاز می شود که سازمان هائی، و آدميانی، بين او و خدائی به اين نزديکی فاصله های بعيد و جدائی هائی دردناک می افکنند و به آنها می گويند: شما را چه به گفتگو با خدا؟ شما را چه به راز و نياز با او؟ شما از کجا می دانيد که او چه می خواهد و از شما چه انتظاری دارد؟ چه می دانيد از چه کارهای شما خوشش می آيد و چه کارهائی خشمش را بر می انگيزد؟ شما چگونه می توانيد از امتحان خدا سرفراز بيرون آئيد اگر با جدول های خوب و بد او آشنا نباشيد و قوانين رفتاری و گفتاری و انديشگی مورد قبول او را ندانيد؟
و چه سخت است قرار گرفتن در برابر اين پرسش های دلشکن برای آدمی که در جان خويش خدا باور است.

الان به دور و بر خود نگاه کنید ببینید چقدر مذهب باعث افتراق آدم از هم دیگه و دور شدن از اخلاقیات شده . در صورتی که ظاهرا باید کارکردی غیر از این داشته باشند . اما در واقع مذهب فقط دستاویزی است برای عده ای برای رسیدن به قدرت و پول و اصولا مذهب شغلشان و درآمدشان است برای همین هر چه بیشتر سعی میکنند مردم را تحمیق کنند

اگر نيک بنگری خواهی ديد که تاريخ فرهنگ ما پر از شاعران و نويسندگان و هنرمندانی است که، برای بازيافتن خدای گم شده بدست دينکاران مذاهب (ملايان، زاهدان، محتسبان، آيات عظام و غيره)، قيام کرده و، شجاعانه و انسان دوستانه، پرده از تزوير و ريای آنان برکشيده، «آداب و ترتيب» مجعول شان را نپذيرفته و کوشيده اند ـ در فرگشت اين افشاگری بزرگ فرهنگی ـ خدای گمشده ی انسان را به او برگردانند.

من هم معتقدم در شرایط موجود که پیروان مذاهب و فرق مختلف در حال جویدن همدیگر هستند

متفکران و هنرمندان بزرگ ما، همواره مردمانی «سکولار» بوده اند.

می بينی که حجت الاسلام ها و آيت الله ها او را از تو ربوده و در زيرزمين مسجد خويش پنهان کرده اند.

فکر می کنند حوزه علمیه از بالا تا پایین خلخالی ست ولکن طالقانی هم داریم

رودرانرجان با این لینکی که گذاشتی هم از مذهبی های دوآتشه منفی میخوری و هم از بی خدایان!

براستی هم، برای ميلياردها انسان خداباور، اثبات وجود خداوند نيازی به استدلال ندارد.

در ادیان دیگر را نمی دانم ، ولی در اسلام که اینچنین (دوری خدا از انسانها) نیست

به این خاطر که اگر کسی قبول کرد که خدای عادلی هست و در زندگی روزمره انسان ها دخالت داره (مثلا دعا مستجاب میکنه) عدل این خدا ایجاب میکنه که به انسان ها راه درست زندگی کردن رو نشون بده.

نوید جان پس فطرتی که خدا به همه انسانها داده اینجا چیکاره؟همه جا دروغگویی و حیله و نیرنگ و دزدی بده و جوانمردی و راستگویی وکمک به دیگران خوب .این وسط به دین چه نیازی هست؟

حوزه جان مشک آن است که خود ببوید،من در عمل هرچه نگاه میکنم دین باعث دوری انسان از خدامیشود همانطور که در مقال کاملا اشاره شده

این حرف که من در عمل هر چه نگاه می کنم دین باعث دوری انسان از خدا شده را بنده قبول ندارم.
شما مصداقی ارائه بدهید که سی دیندار بمعنی واقعی باشد و از خدا دور باشد

من در عمل هر چه نگاه می کنم دین باعث دوری انسان از خدا شده را بنده قبول ندارم.
شما مصداقی ارائه بدهید که سی دیندار بمعنی واقعی باشد و از خدا دور باشد

جوانی را تصور کن که به خاطر پوشش در فرانسه و کانادا از تحصیل محروم می شود.

لامذهبی آدم ها رو تقسیم میکنه به آدم و غیرآدم!و مذهبی ها رو هم جزو آدم ها حساب نمیکنه.

یکی از خصوصیات جدانشدنی مذهب هم سفسطه است

یکی از خصوصیات جدانشدنی مذهب هم سفسطه است

گرچه میدونم میایین میگین که این کار را دین داران واقعی نکرده اند

پس اشکال مذهب است که این پتانسیل را دارد که ازش خیلی سو استفاده بشه

اینها چند نمونه بسیار کوچک بود . اونقدر نمونه هاش زیاده که اصلا گفتن نداره .

مذهب آدم ها را تقسیم می کنه به خودی و غیرخودی . کاری که خدا هیچ وقت نمی کنه .

یکی از خصوصیات جدانشدنی مذهب هم سفسطه است

حوزه جان نظرت رو در این مورد هم میگی؟

چه خوب است که جناب حوزه ثابت کنند که "مذهب هیچ کجا سفسطه نکرده است" بعد از روی اثبات ایشون میشه فهمید چطور میشه ثابت کرد "مذهب سفسطه کرده است"

والا من نگفتم شما سفسطه میکنید.

اگر ثابت کنید که شب نیست می توان به این نتیجه رسید که احتمال روز بودن هست!